Vrouw zijn in Afghanistan

mei 13, 2012

bestuur

No Comments

Wat het me meest is bijgebleven van mijn reis van vorig jaar in Afghanistan is hoe erg het leven van een vrouw in Afghanistan verschilt van dat mijne. Samen met een ander journaliste van Afghaanse komaf verbleef ik een maand in Kabul. Ik geloof dat iedereen die ik ontmoette verontwaardigd was dat ik als meisje alleen (twee vrouwen betekent daar dus alleen) naar Afghanistan was afgereisd terwijl een vrouw daar nauwelijks alleen op straat mag lopen.

Je ziet ze wel af en toe alleen lopen. Maar je wordt al gauw een bezienswaardigheid als je een verkeerde beweging maakt of net iets te luid praat. Nou moet ik zeggen dat zelfs mijn familie in het westen mij voor gek verklaarde dat ik de reis (zonder ouders betekent dus alleen) ging maken. Iedere keer als we vrienden en familie bezochten tijdens onze reis in Kabul vertelden we de meisjes wat we allemaal hadden gedaan en waar we waren geweest. We vertelden ze over pasgeopende winkels en shoppingmalls die zij nog niet hadden gezien. Het kwam er op  neer dat wij in een maand meer hadden gezien dan zij in hun hele leven.

 

Tegenstellingen

Fereshta een 19-jarige meisje die verloofd is met een familielid in Duitsland vertelt over de zoektocht naar haar verlovingsjurk. We vragen waar ze allemaal is geweest en komen erachter dat ze bepaalde plaatsen in het centrum van Kabul niet eens kent. Ik vraag me af hoe zo een meisje ooit een indepent woman in Europa moet worden. Zal ze dit ooit worden? Hoe gaat ze op haar eigen benen staan en haar eigen keuzes maken bij haar nieuwe schoonfamilie. Nou moet ik er wel bijzeggen voor de context dat de oudere zus van Fereshta een  zeer goede opleiding volgt aan een universiteit die gefinancierd wordt door Amerikanen. Trots vertelt ze mij dat ze les krijgt van westerse leraren. Naast haar opleiding doet ze nog administratief werk om alles te kunnen bekostigen. Het zou zo een buurmeisje van me geweest kunnen zijn in Nederland. Ik krijg hoop na mijn gesprek met de zus van Fereshta, maar ik vraag me af hoeveel Afghaanse vrouwen dezelfde kansen krijgen als haar.

Uitzonderingen

Het zijn de kleine dingen waardoor ik besef dat de Afghaanse vrouw een totaal ander leven leid dan ik. Je mag bijvoorbeeld in de auto niet naast de bestuurder zitten, vrouwen achter het stuur zijn dan ook helemaal zeldzaam. Tijdens mijn reis heb ik er maar een gezien. Je hakken mogen geen geluid maken. Je kleren mogen geen vrouwelijke vormen laten zien en je haar los dragen onder je hoofddoek is ook not done. Het eerste wat ik deed in het vliegtuig naar huis toe was mijn elastiek uit mijn haar halen en mijn lokken laten genieten van de zon. Maar je moet ook verder kijken dan de oppervlakkige dingen die ik nu opnoem. Enerzijds lijkt de Afghaanse maatschappij zo conservatief, anderzijds werd ik ook steeds aangenaam verrast door vrouwen die genoten van ongekende vrijheid. Vrouwen die hun vrijheid opeisen en deze als hun recht beschouwen. Binnenshuis hebben in veel huishoudens de vrouwen de broek aan. In Kabul heb ik met vrouwen gesprekken gehad die ik nooit zou kunnen voeren met Westerse Afghaanse vrouwen. Je hebt heel veel ambitieuze vrouwen in Afghanistan. Alleen zijn dat vaak uitzonderingen en lopen ze de kans om bestempeld te worden als de zwarte schaap van de familie. Ook al hebben de meeste vrouwen hun burqa opgeborgen, toch moeten ze opnieuw vechten voor hun rechten. Dat zie je op elke hoek van de straat in iedere familie, of je nou goede van goede komaf bent of niet.

Hulp

Het doet me pijn dat ik na een maand weer vrolijk en fluitend rondloop in mijn boots en skinny jeans en dat ik zoveel vrouwen achterlaat die niet eens alleen op straat mogen. In wat voor schoenen of kleren dan ook. Het vreet aan me dat ik tijdens mijn korte verblijf in Kabul niets heb kunnen betekenen voor de vrouwengemeenschap. Ik heb dan ook besloten om tijdens mijn volgende reis me hiervoor meer in te zetten en me alvast te oriënteren wat de mogelijkheden zijn. Want ik heb gezien dat het mogelijk is om hulp aan te bieden, al is het maar een klein gebaar. Het is zeker niet dweilen met een open kraan. Ook help je maar een vrouw. Zo’n vrouw kan weer zoveel betekenen voor andere vrouwen. Dat zie je ook bij vrouwenvereniging Roshan dat kleine veranderingen op zijn beurt weer grotere veranderingen teweeg kunnen brengen. Daarom blijf ik hoop houden en probeer ik de Afghaanse vrouw een gezicht te geven. Niet Alleen in Afghanistan maar ook hier in Nederland. Want vergeten worden is inderdaad het ergste wat iemand kan overkomen.

Geschreven door :

Ulyanoor Karim

 Human Rights Website

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Volg ons:

© 2017 Roshan Vrouwenvereniging . All Rights Reserved.